۱- هیچ درمان قطعی برای ADHD وجود ندارد!
واقعیت این است که علائم ADHD به کمک دارو و روان درمانی بهبود پیدا میکنند و فرد می تواند یاد بگیرد علائم بیماری را چگونه مدیریت کند تا عملکرد بهتری داشته باشد، اما این اختلال هرگز به طور کامل درمان نمی شود.
۲- مشکل افراد مبتلا به ADHD این نیست که اراده ندارند!
یکی از باورهای اشتباه درباره افراد مبتلا به ADHD این است که آن ها اراده ندارند یا ارادهشان ضعیف است. این باور از اینجا شکل گرفته که مبتلایان به ADHD میتوانند روی کارهایی که به آنها علاقه دارند و برایشان جالب است تمرکز کنند و این طور نتیجهگیری میشود که اگر “بخواهند” و صرفاً “اراده” کنند حتما میتوانند روی کارهای دیگر نیز تمرکز کنند!
در حالی که این طور نیست؛ ADHD یک اختلال عصبی- رشدی (Neurodevelopmental) است و ارتباطی به اراده فرد ندارد.
اختلالات عصبی-رشدی گروهی از اختلالات روانشناختی هستند که روی عملکرد مغز تاثیر میگذارند، رشد عصبی را تغییر میدهند و باعث به وجود آمدن مشکل در عملکرد اجتماعی، هیجانی و شناختی (حافظه، تمرکز، یادگیری و …) میشوند.
۳- بر خلاف تصور ADHD در بزرگسالی چندان شایع نیست!
مشکل عدم تمرکز در بزرگسالی دلایل مختلفی دارد که یکی از شایعترین آنها اضطراب است. اضطراب میتواند تاثیر منفی قابل توجهی روی تمرکز، حافظه و به طور کلی عملکرد شناختی بگذارد.
در این مورد برای درمان لازم است روی اضطراب فرد کار شود تا به مرور مشکلات مربوط به تمرکز و حافظه نیز بهبود پیدا کنند. بنابراین در بزرگسالانی که از مشکلات مربوط به تمرکز و حافظه شکایت می کنند ADHD آخرین احتمالی است که مطرح است و می تواند مورد بررسی قرار بگیرد.
از برچسب ADHD برای توجیه مشکلات خود استفاده نکنید!
۴- هر کسی که پرجنبوجوش و پرانرژیست، مبتلا به ADHD نیست!
۵- مشکل افراد مبتلا به ADHD این نیست که کلاً نمیتوانند تمرکز کنند!
مشکل فرد مبتلا به ADHD این نیست که اصلا نمیتواند تمرکز کند، مشکل این است که روی چیزهایی که برایش جالب نیست و به آنها علاقهای ندارد نمیتواند تمرکز کند و در این موارد برای تمرکز کردن باید تلاش بسیار کند و انرژی زیادی صرف کند.
۶- ADHD ارتباطی با هوش فرد ندارد و بسیاری از افراد مبتلا به این اختلال از هوش بالایی برخوردار هستند.