اختلال دوقطبی(Bipolar Disorder)یک اختلال خلقی است که باعث نوسانات شدید در خلقوخوی فرد میشود. این نوسانات میتواند از افسردگی شدید تا شیدایی یا مانیا (احساس سرخوشی و انرژی بیشازحد) متغیر باشد. این نوسانات بهصورت دورهای هستند و معمولا از چند روز تا چند هفته ادامه پیدا میکنند.
علائم اختلال دوقطبی
- تغییرات شدید در خلقوخو: از افسردگی شدید تا شیدایی یا مانیا
- تغییرات در سطح انرژی: از خستگی شدید تا پر انرژی بودن بیش از حد
- تغییرات در الگوی خواب: کم خوابی یا پرخوابی
- تغییرات در اشتها: پرخوری یا کمخوری
- تغییرات در تمرکز و حافظه: مشکل در تمرکز یا به خاطر سپردن موضوعات
- تغییرات رفتاری، تحریکپذیری، پرخاشگری،ولخرجی، بیاحتیاطی
- افکار خودکشی یا مرگ
۱- اختلال دوقطبی درمان قطعی ندارد!یک باور اشتباه درباره اختلال دوقطبی این است که قابل درمان است! متاسفانه این اختلال درمان قطعی ندارد چون هیچ درمانی وجود ندارد که بتواند احتمال حملههای بعدی را به صفر برساند.
این بیماری قابل کنترل هست اما درمان قطعی ندارد. ترکیب دارودرمانی و رواندرمانی کمک میکند که این افراد حمله های کمتری را تجربه کنند یا حتی حمله جدید نداشته باشند.
۲- دارو درمانی در اکثر موارد برای درمان اختلال دوقطبی ضروریست.
دارو درمانی برای اکثر بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی ضروری و اساس درمان است. پس صرفا به رواندرمانی و مشاوره اکتفا نکنید.
۳- اگر سابقه خانوادگی اختلال دوقطبی دارید، به خاطر داشته باشید که مصرف مواد مخدر میتواند خطر ابتلا به این اختلال را به طور قابل توجهی افزایش دهد!
۴-علت این بیماری ناشناخته است و میتواند ترکیبی از عوامل ژنتیکی و محیطی باشد. اگرچه ژنتیک نقش مهمی در ابتلا به اختلال دوقطبی دارد، اما این به معنای آن نیست که اگر سابقه خانوادگی این اختلال را دارید، حتماً به آن مبتلا خواهید شد.
۵- خواب ناکافی و تغییر ساعات خواب، مصرف الکل و مواد مخدر، استرس و قطع مصرف دارو میتواند علائم بیماری را تشدید کند.
۶- برای تشخیص حتما با دو یا سه روانپزشک مشورت کنید و تشخیص دو نفری که نظر یکسان دارند را به عنوان تشخیص بیماریتان در نظر بگیرید. سپس یکی از این دو نفر را به عنوان روانپزشکی که میخواهید تحتنظرش قرار بگیرد انتخاب کنید.
۷- به هیچ وجه داروها را سرخود قطع نکنید و به محض اینکه میبینید علائمتان در حال وخیم شدن است با روانپزشک خود صحبت کنید.
۸- به دلیل ماهیت بیماری که می تواند انواع مختلف و فازهای متفاوتی داشته باشد (افسردگی، مانیا، هیپومانیا) و همین طور غیرقابل پیشبینی بودن حملهها، تجویز دارویی که بتواند به بهترین شکل علائم بیماری را کنترل کند ممکن است کمی زمانبر و همراه با آزمون و خطا باشه. پس در روند درمان صبور باشید و اگر پس از گذشت دو، سه ماه میبینید علائم شما نه تنها در حال بهبود نیست بلکه رو به وخامت است با روانپزشک دیگری نیز مشورت کنید.